Oostendse Verhalen

Sinds 2001 de site over Oostende, zijn taal, cultuur en bevolking

Zoeken op de site

Gebruikerswaardering: 0 / 5

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

 

Zijn er over tien jaar nog Vlaamse vissers?

Fotograaf en documentairemaker Dimitri Van Zeebroeck maakte voor één van zijn documentaires in de reeks 'Elements', een prachtig portret van kustvisser Jean-Pierre Coopman. Van Zeebroeck voer mee met de O.71 en filmde een pakkend verhaal over de actuele kustvisserij.

 

Het Oostendse visserschip 'Jacob Kien' is het decor van een mooie reeks beelden, feiten en reflecties over de kustvisserij en het vissersbestaan aan de Vlaamse kust. Jean-Pierre Coopman praat vrijuit over een leven als kustvisser.

Gelooft een visser? En is een visser ook bijgelovig? Hoe voelt het om door het oog van de naald te kruipen in een extreem zware storm.
Het beleven van de zee en de golven, want de zee is elke dag anders. Jean-Pierre verloor zijn broer zo'n 7 jaar geleden aan de zee. Hij probeert er zo weinig mogelijk bij stil te staan. Maar zijn beroep opgeven, daar heeft hij nooit aan willen denken. Jean-Pierre houdt van de zee, én van zijn vrouw.

De kustvisserij is zwaarder dan de gewone, er is de voorbereiding overdag, en dan de hele nacht wakker blijven op zee. Er kan altijd iets gebeuren en je moet dus constant alert zijn. Ouder worden is geen voordeel als het over nachtwerk gaat, het hart van een visser moet 's nachts anderhalve keer harder werken dan overdag zegt Coopman.

De ervaren kustvisser is bezorgd dat de toekomst van de visserij er eerder somber uit ziet. De vissersschepen die uit de vaart genomen worden, worden zelden nog vervangen. Het aantal vissers daalt evenredig mee, en kunnen dus slechts weinig nieuwe jonge vissers het vak in. Maar de grote boosdoener voor de visserij, zijn de talloze wetten en regels die door de EU worden opgelegd. En dan vooral de gecontesteerde vangstquota.

Het grote probleem met die nieuwe quota is dat ze per dag gerekend worden, in tegenstelling tot vroeger, waar de vangsten per reis werden gequoteerd. Soms lijkt het wel of we enkel in zee gaan om de gevangen vis terug te werpen.. De visser is er zeker van dat de verantwoordelijken voor die vangstquota, zelf nog nooit geen zee gezien hebben, want het systeem raakt op veel punten kant noch wal.
De jaarquota per vissersboot, zijn bijvoorbeeld niet genoeg om het schip een jaar lang 'op vis' te laten vissen. Met als gevolg dat elke boot enkele maanden per jaar op garnalenvangst gaat. Waar men vroeger enkel tussen augustus en oktober op garnalen viste, wordt de soort nu gedurende heel het jaar opgehaald. En 's nachts komen de Nederlandse vissers hier ook nog eens garnalen vangen.
Het quota-systeem maakt onze visserij kapot, en kan er zelfs tevens voor zorgen dat binnenkort geen enkele grijze garnaal meer te bespeuren zal zijn.

Het leven als visser vergelijkt Jean-Pierre Coopman met het werken aan wal. Een visser vertrekt graag naar zee, maar komt ook graag terug naar huis. Net als een bediende of arbeider. De kustvisser houdt van zijn job, maar als hij vrij of in verlof is, dan zien ze hem niet meer aan de kaaien of op het strand. Dan is en blijft hij thuis. Hoe ouder, hoe liever thuis zegt hij. Een levensdroom die Jean-Pierre nog zeker wil waarmaken, is op reis gaan, naar Hawaii.

"Ik ben een Elvis-liefhebber, en Elvis hield van Hawaii. En ik wil ook wel eens zien hoe het daar is, of het daar inderdaad net zo is, als in zijn films.."

 

 

Op Focus-WTV was er dit verslag: Klik hier

 

De trailer van deze mooie documentaire is hier te zien:

 

 

 

Read more http://oostendseoosteroever.be/de-oosteroever-in-2011/166-zijn-er-over-tien-jaar-nog-vlaamse-vissers.html

Login Form