Os du fore voe de deure stoat oftewel os du faistdagen ankommen moenkik altied pézje an vrienden dank vroeger vele gezien hen op de foore, in danszoalun of in un cafésjangtang en  die nu voe altied weg zien. Sommugun zien ollange vergeten, mo anderen kommen altied mo in mien gedachten.
Special du deze die in caféés of op het tonneel opkwamen tzie os zanger, tzie os spieker. Pijnzen dikkels an Lucy Monty, an de Brainiengnoare Jerom Depoorter, an Leonard, de strop die du ostendsche revuus voe dun orlooge makte, mo voeral aan du broers Lingier.'

Lees meer: Bertino


Den ouwen zen ottoo.

Si menschen,

‘k Gon ik e kir e woordje verteln over den ouwen zen ottoo.

Nie datten ie met e specialen ottoo raid of e twa wi, mo de stoten dan der in, met en roend zen ottoo gebeurd zien kannek verre een olve boek mee vuln.

 

Alli, ‘k gon ier e ki de beste deruut aaln:

Dail 1

(Voe den aisten ier stoat der in de gesproken versje een uutleg over e lailik stemmetje, en ojje da wilt oren moej mo luustern ee).

 

Op e dag ziem’ op weg voe me grotmoeder, die op de Nieuwpoortsesteenweg weunde, te gon bezoeken.

En, lik van gewente, zaaten ie e sigretje te smoren bijst datten ant rien was.

Me kommen op den Elisabethlaan, en opains begun me voader doar te snuffeln en te doen, gelik datten oltied dijd otten e twa rookt of peisde datten e twa rookt (da wordt ook duudelijker op de gesproken versje).

En opains zegten “Riekt, riekt, den ottoo stoat in brande!!!”.

“Mo”, zeg mien maa, ”je droom gie da zeker, ‘k rieken ik niet”.

En ie weer ant snuffeln en “Riekt, riekt, den ottoo stoat in brande, zeggen ‘k je!!!”.

“Mo be nijn, je stoat ie nie in brande”, zeg mien maa, nu ie nog e bitje zitten snuffeln en doen, en je zeit ie der niet mir over.

 

Enfin, me kommen toe bie me grotmoeder, en je doet ie ze vest’ of, en jaat ie e boai an da me maa nog gebreid aat voer em.

“Aa, den ottoo stoeg in brande”, zeg me maa tegen em, “kiekt mor e ki”.

 

Ja, naven dada, in ze boai, ’t was doar e gat in gebrand de grotte van e babykoptje, oe dat da nie deuregegoan is no ze vel of oe datten ie niet gefoeld et, de duvel ist wies, mo ’t was toch schone voe zien, ‘k geloven dat zelfs nog e bitje smeulde.

Aa, den ottoo stoegt in brande........

Dail 2

Op e dag komten ie tuus van ze werk, en van otten binkomt zegten tegen me maa “men aap is dood”.

“Oe”, zeg maa, “jen aap is dood?”

“Ewel ja”, zegten, “’t oar van men aap angt an de ruuten van men ottoo”.

“Ja”, zeg maa, “over wa ziej nu were bezig?”

“’k Gont e ki togen”, zegten.

Nu ja, ze gon no buuten no den ottoo, en ik gon mee, mo mens toch......

J’ aat ie in zen ottoo azo een aptj’ angen met zoe e pluche vel, die an e rekkeltj’ angde, mo wat datten ook liggen aat was zoe e spuitbusse voe ’t ies van je ruuten te kriegen.

‘j Aat ie zoe slim gewist van die spuitbuss’ alachter op zen oedenplanke te loaten liggen, dien ottoo hail de dag in de zunne gestoan, ja, je ku peizen ee, die busse aa nateurlijk “BOEM” gezeid, en wa waster gebeurd?

Ewel, dien aap aat de vulle lage gekregen ee, ’t angdeg ie dor nog juuste een iezere geraamte met twai andjes en voetjes in stoffe deran en e plastieken apemuule.

En voe de reste, die ruuten, da plafong, die zetels, dat angde vul met oar en ier en doar voeng je nog e stiksje stoffe, zogezeid da vel van dien aap, woar dat dat oar op zaat ee.

Oe dan aal de ruuten van zen ottoo nie in lagen en datter gin schaa an den ottoo was, me gont nooit weten.

Mo wat dank wel weten is dan ze moanden werk get en voer ol dat oar weg te kriegen.

Dail 3

Op e dag got de tillefong bie uus, en maa pakt op, ja, ’t was voader, die dor stoegt te vloeken en te godvern (aam em moen kun zien giengen m’ en verzekers zien stoan spriengen en dansen ook).

”En godveremelste, godvermijairde, ‘k en doar nu me portiere toegekwakt en me sleutels op men ottoo loaten zitten en ‘k stoan ik ier nu ee”.

Nu, me maa zegt “ewel, da ’s niet, ‘k gon Roland (da’s me schoonbroere) zenden me je reservesleutels” (nog chance datten de dee aat).

Zo gezeid, zo gedoan, Roland komt, en maa gift de sleutels an em, en ‘k gon ik mee.

Me kommen doar an de kanten van de vismiene (Je werkteg ie an den RMT), en me zien em doar bie zen ottoo stoan en gelik ant proberen van tusschen die ruute te graken.

Si, me stappen uut, ‘k gon ik nor em met die sleutels, bijst datten ie nog stoat te vloeken, en ke kommen ik bie dien ottoo, en ‘k zien doar da tuutje dajje de deuren mee sluut, en da stoat no boven.

Dus, ik, met zoe e muule van lintjes, lik dank da kun, die deur’opengedoan, en ‘k zeggen “inplekke van dor te stoan godvern en vloeken en e samba te dansen aaj beter aist e ki gekeken ee”, en ‘k dijn die deure van zen ottoo open, en geloof me, je kost der nie mee lachen wi.

Dail 4

Mien kozientje (me zuster eur zeune), die bie uus weunde, was ook zoe een emelste niwaird otten begost, en otten kost ze pee kloten geingten ’t zeker nie loaten.

En me kosten wieder e vint, die, lik me paa, ook Staf aitte, en deur e twa datter e ki gebeurd was in e restaurant, zein ze Staf Stoofvlais tegen die vint.

Nu, toe doar, ’s avens komt voader tuus van ze werk, ol scheldend en ol vloekend, azo van “waffere godverdomsche niewaird etter me da nu were gelapt?”, en zeg maa “ewel, wat ist?”

Kom mor e ki kiekken zegten, en je go no buuten no zen ottoo, en an ze zetel van zen otoo angter doar e papiertje me plakkers derroend en doarop in stifte “Staf Stoofvlees.

Ja, da kwaam ton uut, die klainen aat da brieftje alachter op zien veste geplakt, oe datten ie doar nie op gelet aat weten ‘k ook nie, mo je was ie azo noo ze werk gegoan.

“En ‘k en ik verzekers hail de dag azo roendgelopen”, zeiten ie, vroed van kolere.

“Mo zeg, Chris”, zeo me maa, egen die klainen, je magt dat agliek nie doen, kom zeg, pepee moet doar hail de dag bie die grote boazen en directeurs binnen zien, da’s och gin werk ee”.

(Ik woaren oendertusschen nateurlijk ol weggelopen, want ik giengen doar begunnen burreln van ’t lachen ee, en ton gienget wel gewist en wi).

Nu, etten ie effectief hail de dag azo roendgelopen, of et da bladje ’s nuchtends losgekommen an ze zetel bijst datten op weg was no ze werk, da’s weer ain van die myterietjes van ’t leven ee.

 

En zukke kiekenstreken gebeurden der haile dagen bie uus.

Alli, toe te noaste kir ee.

Groetjes,

Den Ertelijken.

 

Op de vissemarkt zien 'k ik geboren
Op de vissemarkt zien 'k ik gekend
Zonder vis ton loop ik verloren
Mo me vis zien 'k ik kontent
'k lezen noois gin boeken of gazetten
Politiek lappe'k ik in den hoek
En al mosten ze de wereld verzetten
'k vagen aan alles vierkant me broek
Mor ols de vis te diere is
Loop ik met buts of hoaring

Een ploate of een kabeljouw
Dat is mijn leven
Nog noois van sedert
Ik ben getrouwd
Loop ik buuten de schreve
Ik leuren altied met mijn karre
Langs de straten
En 'komt toch zo schone uut me moend
Vesche ploaten

'k hen ook gin schrik van de koede
't mag regen of vriezen dat kraakt
Gin onweer kan 't er me tegen oeden
'ken altijd mijn roende gemaakt
Zetten ze mij soms in een kolere
Os ter eene te vele ofbied
Me mijn toenge kan ik mien verweren
Zeg meisjen peis je dak ik 'tal en voe niet  (meisjen, maisen = meisje)
Mo das toch mijne bonheur
Oltied al op mijn wegen

Een ploate of een kabeljouw
Dat is mijn leven
Nog noois van sedert
Ik ben getrouwd
Loop ik buiten de schreve
Ik leuren altijd met mijn karre
Langs de straten
En 't komt toch zo schone uut me moend
Vesche ploaten

Niemand kan er tegen mij roepen
Zo een schone stemme dank hen
Over 't latst zei melle de soepe
Dank e mislukte chanteuse ben
Mo mien vis da wil ik nie derven
Als ik er aan peise mijn hertje doe zeèr
En al moest ik kommen te sterven
'k vragen dat ze een stokvis
In mien kiste stekn
Mo geen sprot of geen hoaring
'k heb ton nog liever e lekkere paling

Een ploate of een kabeljouw
Dat is mijn leven
Nog noois van sedert
Ik ben getrouwd
Loop ik buiten de schreve
Ik leuren altijd met mijn karre
Langs de stroaten
En 't komt toch zo schone uut me moend
Vesche ploaten

Op de Vissemart gezongen door Lucy Loes


Op de Vissemart gezongen door Lucy Monti

 

 

Schijtend ventje

 

Alli,

Den Ertelijken is ier were voe nog e ki ze woordje te plassairen zi, en 't go weer' an de rebben oeden wi, je magt da geloven.

Ewel, da was in de tied, 'k werkteg ik als muzikant in e café in de Langestroat'ee,en, ja, me moesten doar ook oltied dwoaze stoten tegenkommen, of 't schilde nie vele.

Ke komn dor op een avend binnen, 't zaat nog gin volk, en zegt de boas tegen mien "ewel", zegten, "ken dor wer' e twa tegengekomn wi".

Ja, 'k zeggen "'t zoe were nie roare zien, 't begunt ol were goed", 'k zeggen "van wa nu"?

"Wel ja", zegten, "kiekt, 't is ier e vint die ier binnenkomt bijst dank de terrass' ant opzetten zien en ol,en 'k zeggen, kiek menaire, 't spiet me, mo me zien nog nie open, binnen een olf urtje ziem' open".

"Aa ja", zegten, "'t is goed, 'k gon ton e ki werekomn ee".

"Mor op weg no buuten", zegten, "je lat me doar ain vliegen","kiekt", zegten, "'k En ik ier maggen ol de deuren en de vijsters openzetten, 'k en ik ier maggen de zuugers vulle bak zetten, da was ier nie t' oeden van de stank".

M' en dor e ki mee gelachen en gedoan, en e poar euren loater, 'k zitten ik te speeln ee, en 't komt doar e vint binnen, en je zet ie em an 't tafeltje nevest mien.

En de boazinne doet azo no mien "wa wi wa wi wa", en azo articuleren dank giengen kunnen liplezen, en wiezen no die vint.

"Wadde???". want 'k woaren ik ant speeln ee ja, en zeg ze "wa wi wa wi wa", en ze wies were no die vint, 'k zeggen "Wadde!!!???" ", en ol met e ki, de boas, "Da's de deen die ier vanavond gescheten et!!!!!!!" (azo vulle bak ee).

't Schoanste van de grap, da was een Ostendenoare, j' aat ie vaneigen verstoan wat damme gezeid aan ee,

Si, je moe nie peizen datten ie rood wierd of e twadde, of no buuten giengt wi, je zaat ie dor e ki mee te lachen.

 En da woaren azo van die dwoazeheden damme dor haile dagen tegenkwaamn en uutstaken.

Mo ja, oed mo junder ortjes open want 't gon nog zukke dwoaz' opkomn wi.

Alli, toe loater, en met de komplementen van Den Ertelijken ee.

Den Ertelijken. 

Ziek wuuvetjeEwel, menschen,

ke gon ik nog e kir e woordje plassairen zi.

J' et azo van die Ostensche volksfiguren, die in hail 't stad gekend zien, oftewel bie name, oftewel deur under stoten dan z'uutgestoken en.

En 't is nie omdan ze azo nie gekend zien, dan 't dovoren gin schilderachtige figuren kannen zien, owo?

En 't is dovoren dank ik junder e ki wiln verteln over mien meetje Marcella. Osse joenger was was z'ol goed gekend en ook schilderachtig want (mor ik woaren ton nog nie geboren wi) z'ield zie café an de kanten van Petit Paris.

En meetje Marcella was e klain, mager wuuvetje, mor otter in eur café ain boel begost te zoeken, of begost te vechten, en 't mocht e vint lik e boom zien wi, je kraig e pak slagen van meetje Marcella en je vloog buuten.

En de moandagachtenoene ton, mochten d'oede vintjes uut de Gottschalk ton voe niet e portootje kommen drienken bie eur, want ze was wel e filantrope.

 

Mo 'k gon nu e kir e stik in de tied veruut spriengen, no de tieden dank ik zelve meegemakt en, de tieden da mee Marcella (tusschen aksjes, 'k zeggen hail de tied "mee" omda ze me dopmee was) ol e goe stik oeder was.

 

Ze weunde zie ton in e stratje vlak tegen 't oed ospitaal, en gelik dajje sebiets go zien, ze kost gin betere plekke gekozen en.

De reden worom dank da zeggen was omda mee Marcella echt zoe een "ingebeelde zieke" was.

Si, 't wuuvetje gieng mor in de gazette moeten lezen over e nieuwe ziekte dan ze gevoengen aan en ze giengt em en.

En aa ze moeten wiln een apothekerie openoeden, ze giengt ook kunnen, want z' aat doar e kasse stoan, tsjokkende vul met medicamenten, en omme doar ton giengen en me zein "Ho, mee, ik en zair in me kop, of ik en ier jukste, of 't kittelt doar", giengt da ton "Aa, wacht e ki, 'k en dor e twa goeds voren", en ze dijt ton eur kasj' open, en waffer stienkerie dajje ton dikwils mocht pakken van eur, 't aa gin name....

Z' aat dor in eur fameuze kasse ook oltied e bottel stoan, en dat aitte "Calmamadou" of zoe e twadde, si, da smakte zoe bitter of galle, en meetje Marcella droenkt da lik e teusje woater, want z'aat oltied de kwiek of de kwak, of 't schilde nie vele.

Ja, de dokteurs aan an eur ook e schone kluute verdiend wi, want van osse e twa voelde die eur nie anstoegt liet ze de dokteur kommen ee, 't kwaamt zelfs zoe verre dat de dokteur e ki zeit tegen me maa "'t zien lege cachetten met blomsuuker derin dank eur vorengeschreven en, want 't is ol inbeeldienge".

En otter ton e dokteur was die eur nie mi geloofde (en 't en der azo e poar gewist), ze pakte ton een andern ee.

 

Mo nu, mien paa, da was ook zoe e menschenkloter ('k vragen m' of otten dat an niemand deuregegeven et Knipogen ), en zeiten ton tegen eur: "zeg, mette, ejje gin zair in je viengers van je lienkschen and en dikwijls e bitje miserie van ze te plooin? Want 'k en in de tilleviesje gezien dat dat e taiken is datter e kleppe in jen erte nie mi werkt". (Of nog geliek wa van zuk soorte zaiverie datten uut ze botten sloegt).

 

"Be jaak, Staftje, zei ze ton, nu dajje da zegt, 't is lik ol e weke dank da voeln", en ja, je mocht der zeker van zien da 's anderendaags de dokteur an eur deure stoegt ee.

En osse ton van de dokteur e wup gekregen aat, of de dokteur aa gelachen met eur, de noaste ki da me paa dor giengt wast ton van "je godverdomsche roste niewairt, jet were met me kloten ant speeln gewist ee", en mien paa aat ton nateurlijk de grotste leut' ee.

 

Mo, 't problaim is ton ook, ojje zoe e mens ziet, op de deur geloven ze je nie mi en j'et ton e kir e twa die echt serieus is, en ja......

 

En dat ister ook wat datter met eur gebeurt is, ol met e ki ziek worden, en e kart loater was ze weg van een ertaanvol.

RIV meetje Marcella.

 

Den Ertelijken.

 

Alli, menschen,

Den Ertelijken is ier were, dus oed junder mor ant gas ee.

'k Werkteg ik in de tied in e cafeetje in de Langestroate ols muzikant, gelik dajje dor in de tied nog vele cafees met levende muziek aat.

Mo nu, op een avond woarenk ik e ki zoe ziek of een oend ee, oesten, niezen, snottern, me neuze moeten snuuten zoender stoppen, enfin, je kat da wel ee.

En gelik da junder verzekers ol wit, ojje dat et in de zomer is da nie gemakkelik van dorover te graken ee, dus, ke giengen ik dat e ki wetenschappelijk oplossen zi.

 

'k Zeggen tegen de boas "'k gon e kir e Gloriaatje drienken", voe deginne die da nie weten, e Gloria is e bitje lik e poester, mor e poester is e tasse kaffie met e kwaikoane derin, bijst dat e Gloria e tasse kokend woater is met suuker en e kwaikoane derin.

Nu, 'k moen zeggeeen glorian, da smakte, da Gloriaatje, en 'k begosten ik lik e bitje warm te kriegen en, geloof et of nie, deur die warmte voeldek ik mien lik ol e klain bitje beter.

Pas op ee, onk zeggen "e klain bitje beter" wilt da nateurlik nie zeggen dank der ol deure woaren ee.

Dus, 'k peizen azo in men eigen "da got ier lik ol e bitje beter, dus me moen de therapie nog e bitje vuloeden ee", dus, "gif me mo nog e Gloriaatje".

En inderdoad, da giengt beter en beter, en op de deur voeldek ik lik nie mi dank me neuze moesten snuuten.

En, airlik gezeid, 'k zien die nacht tuusgekommen en 'k en geslapen lik e zwien (enfin, 'k peizen da toch, want van mair wistek ik nie mi).

 

Nu, ja, ik 's anderendaags were no me werk, en, inderdoad, stikken beter, zoe goed of genezen, want zelfs de bozinne zaag et, want 'k woaren nog nie hail binnen en zeg ze "je ziet der gie ol stikken beter uut ee, da go van je latsten zien".

'k Zeggen ik "van me latsten? Oe dadde?"

Ewerl, zei ze, j' aa gie azo ol 12 Gloriaatjes binnen, en voor dajje nor uus gegoan ziet vroeg je an me "g-g-g-g-if me n-n-n-og e kir e sl-sl-sl-sl-slap-mu-mu-mu-musje".

"En", zeg ze, "'k en ik joen ton e tasse warm woater met suuker derin gegeven, en j' et gie gezeid datten zoe gesmakt aat".

Nu, da got ton wel azo zien zeker, en 'k woaren der ik inderdoad zoe goed of deure, mor et toogt toch ook were e ki oe da ziek zien je reuke en smake kut antasten ee.

 

En datter e kir ain lacht, gelovenk.....

 

Den Ertelijken.

 

Subcategorieën